ТОЛЬКІ НЯЗГРАБНЫ МІНАК...(с)

СУ-ПАДЗЕНЬНЕ
Дзьверы
[info]z_dyht
каханьне - гэта перадусім СУ-ПАДЗЕНЬНЕ (пагоркаў і лагчынаў, дадала мая іранічная сяброўка)

ЧЭЛЯС ПАД СЭРЦАМ
тыбет
[info]z_dyht
Красуня-брунэтка з выдатнымі формамі, ад якой мурашкі ў тваім целе бягуць проста пад пах, а тараканы ў галаве чыняць сабе сьмерць. І раптам аб'ект заглядзеньня і хаценьня пачынае крычаць на 5-6-гадовага хлопчыка, магчыма сына. Крычыць люта, торгаючы мальца за каўнер. І ўсё: куды падзелася мая пажада, хоць і похаць? І значыцца, усё ж такі мой член і маё сэрца маюць нейкую дамову аб супрацоўніцтве?.. І гэта суцяшае.  :)
Tags:

ЛОКАЦЬ
я
[info]z_dyht
Як я магу казаць, што ведаю сам сябе, калі ня маю магчымасьці ўбачыць сябе са сьпіны? Калі ня ўмею прасьвідраваць сябе ззаду сталёвым позіркам аптычнага прыцэлу і адначасова адчуць ледзяных мурашоў у хрыбціне. Ці зялёнымі вачыма той, якая страляе мне ў патыліцу: "Ты іспортіл всю мою жізнь!"
Мне прыкра, што я ня маю свайго "інша-Я", свайго дыстанцыйнага альтэр-эга, пасьлядоўніка, які заўжды глядзіць мне наўздагон...
Вось і ўчора. Знаёмая дзяўчына падыходзіць і ціхенька на вушка: "Зьміць, у цябе дзіркі на локцях..." І - пасьміхаецца. "Так трэба...", - кажу. Дома паглядзеў - сапраўды, на левым локце швэдра - маленькая дзірка... Як знак. Знак чаго? Але пабачылі яго толькі чужыя. Цыраваць ня буду. Дый ня ўмею... :) 

АПАЗНАНЬНЕ
я
[info]z_dyht
Гляджу на цела, якое мае быць мною...
Калі б, барані Божа, я знаходзіўся ў вышуку, дык беларускім шэрлакам няма б было за што  зачапіцца.
Тым ня менш. Калі вы бачыце перад сабой чалавека цела, на мезенцы правай рукі якога цьмее радзімка ў форме крыжыка (на згіне паміж першай і другой фалангай) -- гэта я ці тое той, хто раней быў мною. Плюс тры шнары. Над левым вокам (войска), пад правым вокам (камянюка ад аднаклясьніцы, 1980 г.) і на самай на хрыбетніцы (мяне добра адкалашмацілі  ў 1992 годзе вясковыя хлопцы пад Дзяржынскам, узброеныя зубчастымі ланцугамі ад бензапілаў, нарываўся я ў маладосьці... пазваночнік не пашкодзілі, дзякуй богу, але шнар - на ўсё жыцьцё).
Ёсьць яшчэ адна асаблівая прыкмета на гэтым целе, якое ўжо шмат гадоў называюць маім імем, але яна вельмі інтымная;), таму хай застаецца таямніцай. 
А па чым можна распазнаць вас?.. :)


Tags:

МУЖЧЫНСКІ КАДЫК
я
[info]z_dyht
"Больш за ўсё ў мужчынскім целе мяне прыцягвае... кадык", - кажа мне жанчына, уладальніца даўгіх рук і тонкіх пальцаў (пра ногі - маўчу...). Яна працягвае руку, адважна дакранаецца да майго падгардзёлка падбародзьдзя і вядзе ўніз - да адамавага яблыка. Тут ейны паказьнічак паказальны палец абвяшчае невялічкі антракт... Я асьцярожна зглытваю...
Атрымліваецца, што аб'ектам зайздрасьці і спакусы для жанчын, апроч воргана, які прыносіць у нашае і так шматпакутнае мужчынскае жыцьцё багата клопатаў і турботаў, зьяўляецца яшчэ і кадык. Коўцік. Гарляк. : )
Я зноў нярвова скоўтваю і пытаюся ў народа: ці гэта насамрэч праўда?
Не забывайцеся, што, дзякуючы намаганьням чалавека, які ў свой час найбольш дбаў аб нашых загартаваных гарэліцай кадыках - маю на ўвазе эмэс Гарбачова - першага  лістапада увесь сьвет адзначае міжнародны Дзень мужчынаў. То бок - сапраўдных мужыкоў ;). Гы, чакаем віншаваньняў!)

ЗЫ: Гарлякі ўгору - і наперад!!!





СЛОВА Й ЦЕЛА
я
[info]z_dyht
Вось тут, у ЖД (LJ), маё цела зноў становіцца словам (хай сабе і з маленькай літары)...
Пачынаючы з галавы коньчыкаў пальцаў.
Працэс пайшоў.


ЗЫ: Божа, не крыўдуй на мяне, калі зноў блюзьнеру!  : )


НОС ХРЫСТА
тыбет
[info]z_dyht
У Хрыста быў нос даўжынёй 8 сантыметрыў і кроў групы IV (AB) - самая рэдкая група крыві (яе маюць толькі 2% людзей на планеце). Да таго ж гэта адзіная група, па якой можна вызначыць групы і айца, і маці - у маці мае быць ІІ (А), у айца ІІІ (В) ці наадварот. Навука робіць выклік Царкве, бо гэта азначае, што Марыя...
Прынамсі, гэткія "парамэтры" былі выяўлены падчас даследвання аднаго з так званых пакутніцкіх покрываў Хрыста - сударыюму з Аўеда. На двух іншых - Турынскай плашчаніцы і Аржанцёйскім хітоне група крыві і адбіткі супадаюць. Знойдзена таксама пыльца, характэрная для прадмесцяў Ерусаліма. Навука даказала, што гэта не сімулякры...
Усё гэта пераказ некаторых фактаў, пададзеных у кнізе Дзідзьё ван Кавелера "Кланаваць Хрыста?", якую ён напісаў тры гады таму, грунтуючыся на дакументальных сведчаньнях і фактах.
Уласна маёй веры не патрэбныя доказы існаваньня Бога і аўтэнтычнасці Турынскай плашчаніцы, але, калі чытаю Кавелера, адчуваю, як лупасіць сэрца...
"Чым бы была мая вера, калі б з гэтага моманту сам розум змушаў бы мяне верыць?" - гэта ўжо пытаньне аўтара.
Не ўтрымаюся, каб не прывесьці яшчэ адну цытату: "У маёй веры... няма нічога артадаксальнага: яна ўся складаецца з радасьці жыцьця, крытычнага духу, усёмагутнай дзіцячай свабоды, узгадаць пра якую змушае нас сам Ісус Хрыстос, і, вышэй за ўсё, з пачуцьця суперажываньня, інстынктыўнай упэўненасьці ва ўсеагульнае адзінства - кошак, дрэваў, словаў, Зямлі... Назавём такое пачуцьцё любоўю, не баючыся кпінаў. Што ёсьць любоўю? Пачуцьцё адзінства, якое ад удараў толькі мацнее... "
Кавелер задае дзёрзкія пытаньні і спрабуе даць на іх адказ. Адно зь іх - чаму афіцыйны Ватыкан з такой неахвотай прызнае праўдзівасьць пакутніцкіх покрываў? Другое пытаньне ўжо зададзена ў назве кнігі. "Калі Ісус і запрашае нас кланаваць Яго, дык гаворка толькі аб духоўным кланаваньні..." Гэта пазыцыя аўтара.
За апошні час - ці не самая захапляльная кніжэнцыя (ІЛ, №10, 2007), якую браў у рукі. Прынамсі, з non-fiction.
Тут толькі пачатак http://magazines.russ.ru/inostran/2007/10/ko5.html
ЗЫ: Кнігу шчэ не дачытаў, засталося старонак дваццаць. А нос у мяне на паўтары сантыметры карацейшы:)

Home