z_dyht

Мастацкі твор кажа вам, кім ёсьць вы (с)

Займаючыся каханьнем з жанчынай, ты бярэш рэванш за свае колішнія паразы (с)

Прыгожую жанчыну немагчыма убачыць. Убачыць патаемнае за выдатнай абалонкай перашкаджае бар'ер прыгажосьці... (с)

Кожны раман набывае новы сэнс праз 10 гадоў (с)

Старасьць не для хлюпікаў (с)

Прыгожы фільм па раману Філіпа Рота ("The Dying Animal"). Раней я яго не глядзеў. З Пенелопай - узорам  "высакароднае строгасьці". :) Шчыра, але нанач дарма паглядзеў. Палю. Закранула, халера...

Начная фотасэсія ўдалася. Божанька так шчоўкаў фотапаратам, што зьвінела ўвушшу. Добра, што на вокнах не было фіранак - цяпер у электронным варыянце бліскавіцы я буду пасьміхацца Яму з канапы, засланай у сіне-жоўтае.
За вокнамі пачынаўся чарговы патоп. У нейкі момант я паспрабаваў уявіць сябе Ноем, але потым перадумаў, бо побач не было жанчыны, а значыцца, ніякай карысьці чалавецтву я б не прынёс...
Калі б я не перадумаў і прачнуўся б сёньня ў каўчэгу старым і падпітым Ноем, дык гэта быў бы канец гісторыі, бо  побач са мной на падушцы сушыў и наладжваў свае крылцы толькі адзін чорны чмель, увесь прасякнуты начной смалой упярэмешку з сонечным мёдам. Таксама без пары.
Я дапамагаю яму ўзляцець у вогкае паветра - ён з удзячнасьцю падгуджвае мне і зьлятае, каб працягнуць сваю чмяліную гісторыю, густую, як бурштынавая смала.
Зранку зусім ня хочацца быць Ноем. Хіба што сьвятым Францішкам. Каб ліставацца з ластаўкамі і чмуціць з чмялямі...