z_dyht

"Які ты працаўнік - такі ты і ёбар каханак", - любіў паўтараць мой былы бос, натхняючы нас на працоўныя подзьвігі. Ён лічыў, што да любімай працы трэба падыходзіць з эрэкцыяй, з гарачым жаданьнем апладніць усё, да чаго датыкаесься.
Але ён не ўлічваў таго, што праца тая для большасьці з нас была зусім не любімай (і нават для многіх ненавіснай), як абрыдлая штодзёнными дакорамі палюбоўніца... І мы рабілі ўсё, каб унікнуць пяшчотных зь ёй збліжэньняў . Кажучы па-народнаму - не стаяла, і ўсё тут.
Але пасыл слушны.
Я люблю людзей "з эрэкцыяй". У іхным стаўленьні і да справы і да жыцьця... І наадварот. Імпатэнты - яны і ў справе імпатэнты...

- Ну, трэба так жыць, каб яны, людзі, не адчувалі сябе няёмка, кажучы табе "не" альбо "так". Каб пры гэтым не апускалі вочы дадолу. Каб адчувалі, што, адмаўляючы табе, яны не адмаўляюць цябе. Трэба быць такім, каб ім, людзям, хацелася глядзець табе ў вочы. Каб яны не гублялі сябе, дакранаючыся да твайго пляча ці дакранаючыся да тваіх вуснаў... (каму я мог гэта гаварыць?)

Ці часта вам адмаўляюць? :)

Айцец Браніслаў учора на нядзельнай імшы ў Барбары: "Ня бойцеся, ня бойцеся заставацца ў цішыні..."
Каб адчуць, як ціха прамаўляе да цябе Дух Сьвяты...
А ў сэрцы няма цішыні. Няма й вакол сэрца.
Прачнуўся ад несусьветнага гармідару - трактары, экскаватары, начальнікі. Асфальтуюць, руйнуюць, раўнаюць - дыктатура парадку ў дзеяньні. На стадыёне ўжо падрыхтаваная пляцоўка для шрубалёта. Галоўны верталётчык краіны будзе мець мяккую пасадку...
А пазаўчора ўраніцу ластаўка ў вакно заляцела. Праверыла, ці жывы тут хто... Зрабіць з свайго пакою прытулак для птушак. Абсадзіць сьцены гнёздамі і жыць так, у цішыні, бы птушаня...
"І зьненавідзеў жыцьцё я: бо апрыклі мне ўсе ўчынкі, якія пад сонцам зьдзяйсьняюцца; бо ўсё - пустая марнасьць і пагоня за ветрам..." (Эклезіяст, 2.17)