Самае сэксуальнае ў жан(дзяў)чыны - гэта белмова з вуснаў. Ці нават белмоўная раскладка пад пальцамі. Гэта я нядаўна адчуў. Быў здзіўлены. Гэта што? Покліч продкаў? Інстынкт прадаўжэньня роду? Нейкае новае сэксуальна-філёлягічнае вычварэньне? Ці, можа, гэта спрацоўвае нейкі ўнутраны моўны механізм самавыратаваньня? Самае дзіўнае, што пры гэтым ужо не зьвяртаеш увагі на даўжыню ног, рук, веек, спадніцы ды на шырыню іншых дастаткова важных закругленьняў =). Ёсьць толькі язык, на якім трапешча фраза на беларускай... І ты адчуваеш, што гэта самае, ну... тое, калі слова становіцца целам))) Во якая засада! Я раблюся снобам і нацыянал-сэксуалістам. А як у вас?