z_dyht

Мая малая ў 1"Б" - 17 дзяўчынак на 7 хлапчукоў. Паглядзеў: адна з самых даўгалыгіх. Таму патрапіла на апошнюю парту. Ня ведаю, ці добра гэта. Ужо на другі дзень атрымала заўвагу ад настаўніцы. "Я пасьля цэлы урок сядзела склаўшы рукі, каб Эмілія Віктараўна заразумела, што я ўжо выправілася" - тлумачыць мне. А ў мяне нейкі страх. Не хачу, каб школа зрабіла з маёй любімай і жывой гарэзы паслухмяную зомбі. На наступны дзень настаўніца: "Ну, Ева, не зусім такая, як у першы дзень. Аказалася - з запалам..." "Гэта добра," - адказаў як мага цьвёрда.
А вы сядзелі калі-небудзь на камчатцы? І калі так - чым займаліся на нялюбых уроках? :)

Мая каралева была крыху сумнай на выпускным у садку. Наперадзе школа. І гэта будзе далёка ня школа чараўнікоў імя Гары Потэра... 

( яшчэ тры невялікія фоты :) )

Ева перад сном: "Тат, а Бог калі-небудзь сьпіць?" Я зрабіў паўзу, ня ведаючы як адказаць, а яна: "Божанька, дабранач Табе! І табе, тат.." І - засапла :)

Радасьць. У мяне сёньня ночыць дачка! Тэрмінова скавышую і драю сваё воўчае логавішча :)
Мая балбатушка зробіць мне сёньня сьвята! :)
...А пах адзіноты невынішчальны.

Мая дачка любіць макарону больш за цукеркі. Але толькі калі з кэтчупам. А калі безь яго - гэта проста падстава памроіць з адкрытым ротам. На месцы нябачнага назіральніка насупраць - я, са сьвежанькім нумарам гэрбэртаўскага "Arche" і думкай аб тым, што падчышчаць талерку ўсё адно прыдзецца мне. А я ж макарону ня вельмі "шаную". Я люблю бульбу:)

Евуська па дарозе "на акрабатыку": "Тата, а ў цябе жыве дома бусел?" - "Не, - кажу, - ты ж ведаеш. Чаму пытаешся?" - "Ну проста так - каб пасьмяцца..." Пасьмяяліся :)
А я падумаў: кожная жанчына, рана ці позна, выяўляе сябе заўзятым арнітолагам, прынамсі ў дачыненьні да чаплепадобных з даўгой чырвонай дзюбай:). І ці ж гэта не натуральна - спытаць у мужчыны, а ці жыве ў ягоным доме бацян? :)))
Гэх, бацяны! Пэўна, ужо зьляцелі з Сінявокай?..
Так іх во ў нас называюць: http://www.slounik.org/160240.html

ЗЫ: на фотцы бусел з-пад Відзаў-Лаўчынскіх (Браслаўшчына)

Сябры, можа хто падзеліцца досьведам стварэньня нефармальных сямейных беларускамоўных суполак? У Віцебску няма аніводнага беларускамоўнага садку. Белмоўных (непалітычных) асяродкаў я таксама ня ведаю. Кожны варыцца ў сваім чыгунку. А дзеці растуць. Мая 5-гадовая Ева ўжо ня верыць у тое, што, акрамя як ў касьцёле і таты,  на беларускай мове размаўляе яшчэ хто-небудзь . Сытуацыя ўскладняецца й тым, што мы з дачкой жывем раздзельна і бачымся толькі два-тры разы на тыдзень. Мала. Цяжка з гэтага і балюча.
Адгукніцеся, беларускамоўныя таты і мамы! Ці нават не толькі беларускамоўныя, а тыя бацькі, хто разумее, што іхныя дзеткі, калі справу гэтую цалкам аддаць у  плыню  існай сістэмы адукацыі, могуць вырасьці без каранёў і без любові да зямлі, на якой нарадзіліся. Проста зносіны за гарбатай, казачныя чытаньні, сумесныя паходы на мульцікі ці ў лялечны тэатар, супольныя паездкі ў гістарычныя месцы па выходных і г.д. - можна шмат чаго прыдумаць. Давайце паспрабуем разам!) Прынамсі два самотных нядзельных і белмоўных таты ў Віцебску ўжо ёсьць, далучайцеся:) Калі хто мае досьвед стварэньня такіх сямейных гуртовак у сваім горадзе - падзяліцеся, калі ласка. дзякуй:)

Заўтра раніцой еду на Браслаўшчыну за дачкой. Апошняе, што яна мне паведаміла па тэлефоне, гэта: "Тат, мне здаецца, я падабаюся мужчынам... Мяне нават  Вася пацалаваў, а яшчэ Коля і Саша,
бабулю я слухаюся, не перажывай...".
                                                                                                                                  
Евусьцы 5 з паловай.
Чаму мы ня ўмеем кахаць жанчын так, як сваіх дачок???