z_dyht

Чыста завязаў з алькаголем. Прыглядаюся да чайных сэрвізаў. Сярод кавальчуковых упадабаў вось гэты, сіненькі (то бок "сіні" перыяд майго жыцьця да канцы не вычарпаны) з назовам "С добрым утром" : )

фоткала Алена Алімава. Сэрвізная кампазіцыя Людмілы і Валера Кавальчукоў (маёліка, роспіс па сырой эмалі). Віцебск, 16 студзеня.

ЗЫ: Дарэчы, падлічыў нядаўна, што выпіваю за дзень каля двух літраў чорнай моцнай, на мяжы чыфіру, гарбаты, большую частку на самоце перад маніторам. Не лічачы абсалютна атамнай кавы. Гарбату п'ю зь белага кубка зь сінім лягатыпам "Winston". А хацелася б - з такой прыгажосьці... Хто да мяне на чаяваньне? ;)

Ледзь не скандалам скончылася адкрыцьцё выставы жывапісу віцебскага мастака Мікалая Дундзіна ў абласной бібліятэцы імя, выбачайце, Ул. Леніна. Дундзін выставіў 10 працаў, аб'яднаных жаноцкай тэматыкай. Заплянаваная плыня камплімэнтаў і дыфірамбаў ад сяброў і калегаў на адрас аўтара была перарваныя грознай прамовай найстарэйшага віцебскага акварэліста Фэлікса Гумена, пад кіраўніцтвам якога Дундзін ў бытнасьць сваю студэнтам "худграфу" абараняў дыплёмную працу "Знакі задыяка" (зробленую пад уплывам Чурлёніса). Гумен абвінаваціў Дундзіна, як мінімум, у пераймальніцтве.
Вось жа, Гумен: "Тут во Дасужаў казаў пра адметны почырк у працах Дундзіна. Дый знаку тут няма свайго почырку. Вось пеўнік Шагала зьлізаны чыста, вось у "Выкраданьні Пасэйдона" ці чорт там каго ведае - слямзена ў Цалкова, а што тычыцца любві да жанчыны... дык гэта называецца любоў да жанчыны? Трупы паўзьгнілыя, агідна... А там нейкі накачаны пупсік зялёны называецца "Марыя". Гэта сьвятое імя, замахвацца на сьвятое – гідка... Што тычыцца найлепшай працы, дык гэта тая, першая (фота Дундзіна). Чалавек сябе любіць, але трэба любіць і мастацтва і слухаць нашага вялікага настаўніка – Бога і Прыроду, а не лямзіць - адгэтуль кусок, адтуль кусок. Я гэта казаў увесь час сваім студэнтам, і вось... Вось гэта манія нашых худграфаўцаў увесь час ісьці на паваду кагосьці. У нас адзін настаўнік – Бог і Прырода. Астатняе – ад нячысьціка. Мы любім пачасаць языком, а шчырай размовы ніколі няма, толькі па завугольлях. А шчыра ў вочы – няма... Я ня вораг Дундзіна, а ягоны сябар, і я яго люблю як сябар. І таму кажу: яшчэ ня позна вярнуцца на правільны шлях..."
Хліпкія аплядысмэнты...
Во якія мастацкія жарсьці ў нас у Віцебску закіпелі! І гэта файна. Хвала табе, Гумен, бо ў чымсьці маеш рацыю. Даўно настаў час для дыскусыі, бо дыфірамбаў усе аб'еліся. Народ развучыўся выказваць у вочы тое, што думае. Народ забыўся на сваё права памыляцца ў сваіх меркаваньнях і ацэнках. Патрэбна трасеньне і скандал, каб хоць крыху што ажывілася.
Дундзін, дарэчы, вытрымаў крытыку мужна. А потым сказаў: "Крытыка – патрэбна... Калі ўсе хваляць, то выглядае гэта па-ідыёцку і бязглузда. Гэта жыцьцё. Мастак – барацьбіт, ён заўжды стаіць у стойцы, каб абараніць сваю пазыцыю".
Але ж нічога больш-менш пераканаўчага ў адказ на крытыку Гумена не прагучала...
Artificem commendat opus - Твор хваліць майстра. Так што глядзіце самі і вырашайце, ці мае рацыю Гумен.) Дзякуй.