між надзеяй і дзеяй
паміж рэхам і брэхам
паміж рухам і скрухай
паміж думкай і дуркай
між маўчаньнем - мычаньнем
ЛІПЕЮ
ТОЛЬКІ НЯЗГРАБНЫ МІНАК...(с)
- ТЫ СЬПІ, А МНЕ - БЯССОНЬНЕ ;)
-
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif)
z_dyht- February 5th, 2:22
І гэта інтрасьпекцыя майго бяссоньня:)) пад акампанемэнт Марка Болана. Такі сабе прывіт-с з засьнежанага Віцебску :)
(Праца Алеся Фалея "Мірон")
- ЛЮ_Ты
-
- z_dyht
- February 3rd, 2:33
Ну й колькі ж яшчэ празь бяссоньне я буду цытаваць Бубера, а???
( далей - пра матылькоў:) )
"Мэлёдыя не складаецца з гукаў, верш са словаў, а статуя з формаў і лініяў, іх давядзецца раскласьці і разьяднаць, каб з адзінства атрымалася мноства; таксама і з чалавекам, якому я кажу Ты.
PS: клЯ-Ты лю-Ты...
- Я САМНАМБУЛА ; )
-
- z_dyht
- October 14th, 2008
cheerful
Мой лунатызм у дзяцінстве меў ціхі і нявінны характар.
У ноч поўні я ўставаў з ложка, ішоў праз цемру на кухню, браў зэдлік, ставіў яго насупраць голай лямпачкі, што зьвісала са столі, узьбіраўся на яго, станавіўся на дыбачкі, узьнімаў угору рукі ды цягнуўся, каб выкруціць... Зразумела, што росту шасьцігадоваму байструку, каб дацягнуцца, не ставала. І ён падаў і прачынаўся... у матуліных абдымках і ў сьлязох.
Так прынамсі распавядала мне маці.
Потым раман зь лямпамі скончыўся, бо бэйбус падрос і ўслон яму стаў непатрэбны.
Але раман з поўняй працягваецца. Вось толькі маці няма побач. Дый увогуле нікога. Свае няўцямныя перамяшчэньні прыходзіцца называць - зь вялікай доляй іроніі - пералётамі.
Калі, гадоў 10 таму, здымаў утульны пакойчык у Грушаўцы, дык прачнуўся аднойчы ў садзе, у абдымках зь яблыняй. Дакладней, быў разбуджаны маёй добрай і пільнай бабуляй-гаспадыняй, якая доўга мяне потым ушчувала - маўляў, няма чаго такому харошаму студэнту піць так шмат гарэлкі. А я ж - як анёл, цьвярозы:) Пэўна, поўня, кажу...
Цяпер я навучыўся прачынацца да таго, як... Вось і ўчора. Быццам узьняло мяне - сеў на канапе, пачухаў галаву, прыпаліў, паглядзеў на гадзіньнік - чацьвертая... Лепш ужо бяссоньне. І запарыў мацненнай гарбаты.
А ў вас як - з поўняй? ;)
- ЙДЗЕ І ПАДАЕ
-
- z_dyht
- October 4th, 2008
hyper
дождж у лужасьне йдзе і падае
я іду да цябе і - ня ў падлу мне
пакідаю цёплы клазэт і зэдлік здрыпаны
тры кашулі партвэйн і вось жа - дрыпаю
пхнуся ў бессань брыду - дык вока выкалі
глог сасонкі калдобіны думкі звыклыя
дождж у лужасьне бье лісьце падлае
а хто там сьлепа ідзе - йдзе і падае?..
ЗЫ: за тое, што ён ня толькі йдзе, але й падае, халера яго, вялізны дзякjo_bloggs :)
- БЯССОНЬНЕ
-
- z_dyht
- September 19th, 2008
"Ня можа ж вока сказаць руцэ: ты мне непатрэбна; ці таксама галава нагам: вы мне непатрэбныя" (1-е пасланьне Паўлы да Карынцянаў).
А вельмі хочацца. Бо мае рукі і ногі ніяк не засынаюць - матляюцца, цягнуцца за цыгарэтамі і ходзяць па пакоі і галаве спакою не даюць, ды яшчэ чужыя рукі-ногі нешта машуць і крочуць у маёй жа чарапне. Не, не магу даць рады. Ужо не кажу пра вочы.
Халернае бяссоньне! Хачу стаць жаўранкам! Ратуйця!!! 2.00 ночы!
ЗЫ: Заходжу ў пакой: мой правы анёл ужо дрыхне на канапе, левы - сапе перад кампом, добра яшчэ, што зусім не зьляцелі;) а я - мераю прасранства 4Х4 і палю.
- "ПРЫТУЛАК"
-
- z_dyht
- August 29th, 2008
"Ня трэба бачыць, каб верыць. Але трэба верыць, каб бачыць..."
Гэта я пасьля прагляду "Прытулку" (Orfanato) Байона. Дзіўна, што гэтае кіно анансуецца, як "фільм Гільерма дель Торэ", які выступіў тут у якасьці прадусара. Фільм, канешне, "дэль-тораўскі" па стылістыцы і падыходу, і клюнуў я якраз на гэтую прынаду, бо леташні "Лябірынт Фаўна" па-добраму зачапіў. І ў "Сірочым прытулку" таксама штосьці ёсьць. Кладуся спаць з вобразам Белен Руэда ("Мора ўсярэдзіне") у галаве і вось гэтай цытатай, што ў пачатку паста. І баюся, што зноў насунецца бяссоньне. "Трэба верыць, каб бачыць... " Сны, прынамсі... Дабранач:)
