Быў у Браславе. Дзядзька пакуль што ў коме. Пусьцілі на 5 хвілінак. Памаліўся. Сказаў, што даўно ўжо мусіў сказаць яму. Убачыў сьлязу на правай шчацэ. Ён чуў мяне! Доктар кажа: не, ён вас ня чуе... Чуе! Дакрануўся да яго цьвёрдага мужчынскага пляча. Ён выдзюжае!
Малюся аб здароўі майго Янкі. І аб супакаеньні душы Яны Паляковай, пра якую даведаўся толькі сёньня...
На 8 сакавіка ня выпіў ані грамулькі. Прысьвячаю сваю ціхую цьвярозасьць усім беларускім жанчынам :)
