z_dyht

Фасад. Від з вуліцы Цітова. Што за будынак - ня ведаю.

А вось так ён выглядае са двара.

Не люблю рэкі, закутыя ў набярэжныя. Люблю сваю дзікую Дзьвіну.
Але ў нас абвешчана сьвяшчэнная вайна ўсяму натуральнаму. Дзеля чаго? Дзеля таго, каб даць "віцяблянам новую забаўку". Хай лепей на цеплаходах катаюцца. Ад аднаго маста да другога. Атракцыён.
У таварыша Косінца нейкая хвароба на ўпарадкаваньне. І нейкае фанатычнае жаданьне зрабіць зь Віцебска "сталіцу". Культурная не атрымалася, дык хай будзе "паўночная". Ну якая тут сталіца? Ціхі правінцыйны гарадок. Даволі ўтульны. Трошкі дзікаваты. У тым яго і чароўнасьць. Дзьвіну не ўпарадкуеш...

Мне млосна, бо я чую:
1.    “Нет, у меня савсем нету врэмені, стока дзел, стока дзел...”
2.    “Божа, быстрэй бы на мора...”
3.    “Я так хачу жыць в Піцеры, там...”
4.    “А вы разві ні знаіце, што курыць врэдна...”
О як я хачу ведаць, хто першы з двуногіх вынайшаў цыгарэты! Я хачу, каб яму тут, у гэтым горадзе, паставілі сьціплы помнічак з колцамі дыму (замест німбу), з дапамогай якога я зараз адгароджываюся ад усёй пошласьці сьвету, а не бягу ў прыбіральню, каб па-геройску званітаваць...
Мне – ня шкодзіць, адказваю.
І зацягваюся аж да самых пятак. Танным тытунём, трэба сказаць..
5. “Ой, а завтра міня прыгласілі на шашлыкі...”

Сёньня споўнілася б 50 гадоў віцебскаму мастаку-кетаўру Сяргею Кухто. З гэтай нагоды ў віцебскай ратушы адкрылі сёньня ягоную персанальную выставу. Гэта трэцяя персанальная выстава Кухто, усе яны адбыліся ўжо пасьля таго, як майстра ў 1999 годзе назаўжды  сышоў ад нас шляхам кентаўра . Слава Хірону!
Адзін з тых, кім Віцебск можа ганарыцца без усялякіх там нацяжак. Вярнуўся з вернісажу і палю, палю, палю. Усьміхаюся немаведама каму ды - палю. Увесь лес пад Лужаснам сіні ад пралесак... :) І гарбата смачная. Шчасьце?..

У Віцебску зьнікаюць цыгарэты з шапікаў. ( палю і буду паліць:) )</div>

 "...Можна казаць пра тое, што фактычна на ўсёй тэрыторыі Беларусі склаўся міталягічна-рытуальны комплекс, зьвязаны з культам Duina як сакральнае ракі й як божышча, што мела дачыненьне ў першую чаргу да жаночае абраднасьці..." -- піша Сяргей Харэўскі.
Чытаў "Прамоўленае" і аж сьліна па барадзе цякла ад асалоды... *хацеў сказаць дзякуй, дый кажу :)* Гэтая кніга і падштурхнула напісаць шмат слоў пра сябе і маю Дзьвіну...
( Дык вось... )