ТОЛЬКІ НЯЗГРАБНЫ МІНАК...(с)

ПАЛЮ ;)

Thu, 26 Nov 2009 10:04:35 GMT

Усе мае перакуры робяцца толькі дзеля стварэньня ўражаньня дыскрэтнасьці жыцьця. Бо неперарыўнасьць існаваньня я не маю мазгоў ўсьвядоміць. А так: калі палю - паміраю для сьвету. Прасьцейшы спосаб адсутнасьці. Мо тады і мае рацыю мінздароўя, кажучы пра шкоду паленьня?..

ЛАГАПЕДЫ

Wed, 25 Nov 2009 09:03:22 GMT

Спадарства, мо хто распавядзе, як працуюць з дзеткамі ва ўмовах дзьвюхмоўя нашыя лагапеды. Цікава, ці выпраўляюць яны беларускае фрыкатыўнае "г" на выбухное, ці спрабуюць зьмякчыць цьвёрдае "ч" і г.д. Мо ў каго ё досьвед? Ці існуе праблема? А можа, у каго ёсьць знаёмыя лагапеды ў Віцебску?

ЗЫ: я жывы. проста ўсё, што адбываецца ў прабелах між словамі - неапісальна і мае заставацца прабелам :)

ПАД АБЛОКАМІ :)

Sat, 05 Sep 2009 05:58:02 GMT

прачнуўся бяз дай прычыны. ад нязмушанай думкі ў сьне: сёньня субота. ад думкі, што вібравала на мяжы рэала, дзе падаў дождж, прасякнуты водарам і пахмурнасьцю лесу... гані далей! - люта махаў сваімі сьцяжкамі станцыйны наглядчык на другарадным паўстанку. але машыніст з сухімі ад бессані вачыма ўжо ціснуў на ўсе тармазы. а потым так падрабязна разглядаў мокрыя сосны на пагорку, што пацяклі сьлёзы, бо ён узгадаў, як шмат гадоў таму ўпершыню прыціскаў да шурпатага сасновага ствала сваю аднакласьніцу з птушынымі вачыма, якая зусім нечакана згадзілася тады пайсьці па грыбы... і ў той жа момант жанчына, што даглядала свае птушыныя сны ў цёплым ложку, уздрыгнула ўсім целам і расплюшчыла вочы, бо ў яе сон увайшла трывога. мы бачым, як яна падыходзіць да вакна, сонным рухам прыбірае пасмачку з ілба, якая замінае разгледзець гэты досьвітак ва ўсіх дробязях. што ёй да таго, што ейны муж, начальнік вялікай чыгуначнай станцыі ў вялікім горадзе, у гэты момант вар'яцее ад злосьці, абрывае тэлефоны, рыкае на дзяжурных, бясконца паліць і лупіць даланёй па лысіне - бо ўсе графікі парушаны, бо сувязь з пасажырскім, які павінен быў прыбыць на вялікую станцыю паўгадзіны таму, страчаная. бо трэба зноў шукаць стрэлачнікаў, а потым апраўдвацца перад найвышэйшым начальствам, што ён не вінаваты, што гэта нейкая містыка, што ў яго сям'я... а ў гэты самы час у сама апошнім вагоне прачынаецца і глядзіць у вакенца дзяўчынка з аблавухім зайцам на каленях. "Тат, тат! Глядзі!" і ад гэтага воклічу абуджаецца ўвесь вагон, увесь гэны зачараваны цягнік, увесь заспаны сьвет. І мы - пабочныя назіральнікі - заўважаем, як сон пасажыраў умомант зьмяняецца трывогай, страхам і нават панікай, бо цягнік ляціць пад самымі аблокамі - над соснамі, станцыямі, усім сьветам. і толькі дзіця сьмяецца і радасна тузае за рукаў свайго тату, які, нарэшце ачомаўшыся, прыабдымае гарэзу і з асалодай намацоўвае ў сваёй галаве адзіна правільную думку: добра, што сёньня субота. а потым - глядзіць у вакно...

НА "КАМЧАТЦЫ"

Fri, 04 Sep 2009 09:16:35 GMT

Мая малая ў 1"Б" - 17 дзяўчынак на 7 хлапчукоў. Паглядзеў: адна з самых даўгалыгіх. Таму патрапіла на апошнюю парту. Ня ведаю, ці добра гэта. Ужо на другі дзень атрымала заўвагу ад настаўніцы. "Я пасьля цэлы урок сядзела склаўшы рукі, каб Эмілія Віктараўна заразумела, што я ўжо выправілася" - тлумачыць мне. А ў мяне нейкі страх. Не хачу, каб школа зрабіла з маёй любімай і жывой гарэзы паслухмяную зомбі. На наступны дзень настаўніца: "Ну, Ева, не зусім такая, як у першы дзень. Аказалася - з запалам..." "Гэта добра," - адказаў як мага цьвёрда.
А вы сядзелі калі-небудзь на камчатцы? І калі так - чым займаліся на нялюбых уроках? :)

ДВАЙНІКІ

Thu, 03 Sep 2009 08:48:55 GMT

Калісьці, калі цемра ў маёй спальні была пачварным цмокам і мне штоноч даводзілася яго забіваць, каб заснуць у зьнямозе на мокрай падушцы, я падумаў... У сьвеце безьліч людзей (так аднойчы сказаў тата). Няўжо ж зараз, у гэтае самае ймгненьне, ніхто ня робіць тое ж самае, што і я? Такія ж дакладна рухі, такія ж думкі, словы, такі ж бліскучы грузавік стаіць у кагось пад ложкам... А прачынаючыся - няўжо ніхто не шлёпае басанож на кухню, каб чмокнуць у цёплую мамчыну шчаку і ўдыхнуць чароўны пах дранікаў з хрусьцікам?.. Ды ня можа такога быць, каб такога не было!..
Наўрад ці, сказаў бацька. Як вядро сьцюдзёнай вады на галаву выліў. Я быў расчараваны... Але. Зараз я сяджу за кампом, перада мной белы кубак (зь сінім лагатыпам Winston) з напаўастылай кавай, зьлева зялёная запальнічка, стол зацярушаны попелам, шпалеры пясочнага колеру, чорны тэлефон, сіняя канапа за сьпінай, я думаю аб тым, аб чым можаце думаць вы... Праз 10 хвілін я бразну ключамі і выйду з кватэры (у зьвязцы сем ключоў), сяду ў жоўты аўтобус, разгарну газету і перад тым, як прабегчы загалоўкі, падумаю: няўжо ніхто ў гэтае саме імгненьне... Ды ня можа такога быць! Суцешце мяне... :)

ВЕСЬНІ. ВЕРАСЕНЬ.

Sun, 30 Aug 2009 21:15:20 GMT

твае рукі пахнуць апенькамі
і (сказала ты) вернасьцю
і праз гэта
ў маёй галаве
здох апошні прусак
але там жа
на самым відным месцы
вырас вялізны мухамор
і ты з разьбегу
шпыляеш яго мокрым ботам
вельмі рашуча

у мой воўчы лес
вярнуўся верасень

ЗАГНАЎСЯ

Fri, 28 Aug 2009 11:54:52 GMT

Думаў, што назаўсёды ўжо пазбыўся такіх во загонаў, ня хлопчык ужо. Дзе там!?. Учора даведаўся, што яна зарабляе ці не ўдвая больш за мяне. І мяне адразу прыбіла да зямлі. Комплекс Гошы-Баталава з славутага "Масква слязам ня верыць" сядзеў, апынаецца, недзе глыбока, але - напагатове. І дачакаўся. Хацелася набухацца (Мяньшоў вельмі праўдзіва ў стужцы адаслаў Гошу ў алькагольнае выгнаньне...). Ператрываў. Але на душы пагана. Што параіце?

АБАгульнём

Sun, 23 Aug 2009 15:47:25 GMT

Дарасьці да праўды, дайсьці да ~~ручкі~~ мовы, дасьпець да думкі. Да~~паўзьці~~... а як - да каханьня???
Дагуляцца. Цалкам сур'ёзна. Бо да таго як - усё толькі гульні розуму, сэрца, слоў і эга. Цалкам сур'ёзна - толькі пасьля таго як. Але калі ўжо зусім-зусім усур'ёз, дык да любові - аніяк. Няма шляхоў, акрамя ўнутранай гатоўнасьці, напятасьці. А звонку - толькі выпадковасьць супадзеньня. http://z-dyht.livejournal.com/58028.html І каб супала - неабходна гульня... :)

СУ-ПАДЗЕНЬНЕ

Fri, 21 Aug 2009 18:56:20 GMT

каханьне - гэта перадусім СУ-ПАДЗЕНЬНЕ (пагоркаў і лагчынаў, дадала мая іранічная сяброўка)

ПАМІЖ-2

Fri, 21 Aug 2009 13:19:19 GMT

паміж сэрцам і сэрцам -
сонца
і праз сонца
цягнуцца да сэрцаў цягнікі

пытаньне для настаяшчых мачо: а шо б вы выбралі сёньня: сэкс ці бокс? ;)

ГОЛКА

Sun, 16 Aug 2009 11:04:08 GMT

...а душа прымае толькі тонкае...

ЧЭЛЯС ПАД СЭРЦАМ

Thu, 13 Aug 2009 09:22:13 GMT

Красуня-брунэтка з выдатнымі формамі, ад якой мурашкі ў тваім целе бягуць проста пад пах, а тараканы ў галаве чыняць сабе сьмерць. І раптам аб'ект заглядзеньня і хаценьня пачынае крычаць на 5-6-гадовага хлопчыка, магчыма сына. Крычыць люта, торгаючы мальца за каўнер. І ўсё: куды падзелася мая пажада, хоць і похаць? І значыцца, усё ж такі мой член і маё сэрца маюць нейкую дамову аб супрацоўніцтве?.. І гэта суцяшае. :)

АД-МОВЫ

Wed, 12 Aug 2009 11:59:12 GMT

- Ну, трэба так жыць, каб яны, людзі, не адчувалі сябе няёмка, кажучы табе "не" альбо "так". Каб пры гэтым не апускалі вочы дадолу. Каб адчувалі, што, адмаўляючы табе, яны не адмаўляюць цябе. Трэба быць такім, каб ім, людзям, хацелася глядзець табе ў вочы. Каб яны не гублялі сябе, дакранаючыся да твайго пляча ці дакранаючыся да тваіх вуснаў... (каму я мог гэта гаварыць?)

Ці часта вам адмаўляюць? :)

"ЭЛЕГІЯ"

Tue, 11 Aug 2009 23:20:45 GMT

Мастацкі твор кажа вам, кім ёсьць вы (с)

Займаючыся каханьнем з жанчынай, ты бярэш рэванш за свае колішнія паразы (с)

Прыгожую жанчыну немагчыма убачыць. Убачыць патаемнае за выдатнай абалонкай перашкаджае бар'ер прыгажосьці... (с)

Кожны раман набывае новы сэнс праз 10 гадоў (с)

Старасьць не для хлюпікаў (с)

Прыгожы фільм па раману Філіпа Рота ("The Dying Animal"). Раней я яго не глядзеў. З Пенелопай - узорам "высакароднае строгасьці". :) Шчыра, але нанач дарма паглядзеў. Палю. Закранула, халера...

НА МЯНЕ САДЗЯЦЦА БАГОЎКІ...

Wed, 05 Aug 2009 22:43:45 GMT

Бываюць перыяды, калі ты можаш існаваць толькі як назіральнік. Пабочная рэч, датычная жыцьцю. Ты гадзінамі сядзіш у кавярні перад астылай гарбатай і глядзіш паўз жанчыну ў белым з падручнікам правілаў дарожнага руху на каленях. Яна зводзіць і разводзіць насы басаножак, светлыя пасмачки спадаюць на ейныя лоб і на вочы. Гэта вобраз, і ты яго не выбіраў. Але запомніў. Гэта гісторыя. Ты можаш павярнуць галаву ўправа і назіраць за мінакамі. Сярод іх могуць быць твае знаёмыя, сярод іх можа выпадкова апынуцца той, хто баіцца пераходзіць вуліцы па нерэгуляваных пераходах і сьпіць выключна з уключаным радыё. Але гэта няважна, ці знаёмыя яны табе. Важна тое, што ты раптам усьведамляеш, ЯК яны жывуць. Як гэта ўсё правільна, нават калі падаецца абсурдным. І гэтае ўсьведамленьне змушае цябе рухацца, ты спрабуеш устаць, але ня можаш, спрабуеш паварухнуць рукой, але толькі пераводзіш погляд уніз - на запясьці сядзіць багоўка. На тваёй цёплай (а яна цёплая) руцэ сядзіць маленькая багоўка. Жанчына адрывае вочы ад падручніка і глядзіць на цябе. Ты адчуваеш гэта...
А ўвечары патэліла Л., якой я ніколі не казаў, што яна падобная да Джаваны Меццаджорны: "Зьміцер, я ня ведаю што са мной, але мне хочацца плакаць..."

НЯКЛЯЕЎ

Wed, 22 Jul 2009 21:23:19 GMT

Сёньня ў Віцебску Някляеў. Еўрапейскі клюб, 18.30.

ЗМЯІНЫ БОГ
Усё, што ёсць - ёсць назва. Ёсць палова
Таго, што ёсць…
У цэлае не сшыць
Змяю - і рух - і рукі змеялова -
І шып, які шыпіць...

(са зборніку "Так")

НАШЫ МУХІ

Tue, 21 Jul 2009 05:10:02 GMT

на маю фрэндстужку села муха. падводжу да яе курсор, шчоўкаю мышкай, раблю пракурутку - аніякай рэакцыі. лапкамі пацірае, гадзючка. што рабіць параеце?

рэальнасьць - гэта нашы мухі.

зы: абседзела на экране месца, дзе быў пост ад навадворскай (концепціі обшчэственай безопасності).

ПРЫТУЛАК МАТЫЛЬКОЎ

Mon, 20 Jul 2009 08:16:23 GMT

Лінула нібы зь лейкі. Дождж такі густы, але без нянавісьці. Учорашняя (уначы) навальніца закранула адно крылом. Чытаў Федарэнку. Праз расчыненае вакно панабівалася усякіх вусякаў. Самыя далікатныя - начніцы, розных калібраў і колераў. Там-сям паабселі па сьценах і зьнерухомелі. Вось чаму я зайздрошчу і чаму яны могуць мяне навучыць! Нерухомасьці складзеных крылцаў. Проста замерці ў неспрыяльныя часіны, калі ўжо памерці нам (па-чалавечы так) даецца толькі адзін раз. Але... выпраўляюся на працу. Марная марнасьць. А федарэнкаўскія "Нічые" падаліся незавершанымі. Уражаньне неразьвязанасьці. Разгон даў добры, і хацелася бегчы, а бегчы няма куды...

СЛАВБАЗА ЗВАЛІЛА

Sat, 18 Jul 2009 09:45:44 GMT

Можна спаць спакойна - "славянка адпрашчалася".
Выбраныя уражаньні гасьцей "культурнай сталіцы":

Молодость моя - Беларусия,

Песни гомельчан - утром снова пьян. (filva )

Мы со Стасом очень крепко держались друг за друга... (zara_blog )

Город встретил утренней прохладой, чистотой, «васильками» и многоэтажной гостиницей «Ветрясь» ( teatr_uz_adm )

Кто-то немного подзабыл, что Витебск находится не в России.... (popugaichik )

пить газировку после того, как в нее сунулось штук пять ментовских носов немного стремно.
Впрочем, я-то через пять дней уеду, а белорусы там постоянно живут. Вот же бедолаги. (aldjami )

люблю белоруссию) люди там принципиально отличаются от русских провинциалов.
белоруссия возможно одна большая и далёкая провинция по сравнению с нашими мегаполисами, но люди там... (t1mmyg )
</div>

ЛІПЕНЬне

Fri, 17 Jul 2009 22:35:34 GMT

між надзеяй і дзеяй
паміж рэхам і брэхам
паміж рухам і скрухай
паміж думкай і дуркай
між маўчаньнем - мычаньнем
ЛІПЕЮ

А ПАЙШЛІ Ў КІНО! ;)

Fri, 17 Jul 2009 12:30:07 GMT

А пайшлі ў кіно!
Хочацца сядзець у цёмнай залі поплеч зь незнаёмай жанчынай і ні аб чым ня думаць ці, калі думаць, дык толькі аб тым, аб чым думаецца поплеч зь незнаёмай жанчынай у цёмнай залі.
Можна і не ў апошнія шэрагі. Бяз розьніцы - якая фільма
Я часта засынаю ў кінатэатрах, так што незнаёмкі не рызыкуюць, што я распушчу свае распусныя рукі. Мне важна, як мне сьпіцца побач з вамі.
А вы, калі вас не закосіць кінасюжэт, можаце прыслухацца, як я дыхаю, падгледзець, у які бок хіліцца мая галава, як я раблюся бездапаможным, як мне прыемна зараз ня думаць побач з незнаёмай жанчынай...
Магчыма, вы не вытрымаеце і зьбяжыце з паловы стужкі, а я прачнуся індзейцам-кілерам Мікі Руркам, расчуленым да сьлёз, і дацягну да тытраў. А потым выйду ў ліпеньскі вечар і прыпалю.
Пайшлі? ;)

СЭКС-ТЭКСТ

Thu, 16 Jul 2009 20:42:05 GMT

Суцешыць мяне могуць толькі сэкс ды тэкст, бо, у прынцыпе, чыняцца яны па адным і тым жа законе. У добра зладжаны тэкст уваходзіш як у жанчыну. І наадварот, кожная жанчына - ~~зьмяя~~ тэкст. Часьцей - бессюжэтная плынь сьвядомасьці. Але ня ў тым справа. У працэсе ён парадкуецца, наладжваецца. І крытэр якасьці для мяне - і для таго і для другога - глыбіня. Пішу, блін, з цалкам сур'ёзным выглядам. Але зараз разрагачуся. Прыдурак, які завалены адно кнігамі... )))

ЛІПЫ

Thu, 09 Jul 2009 12:10:09 GMT

было сорамна карыстацца словамі і было моташна карыстацца целам было так сорамна і моташна
што праз гэта ў пакоі перагарэлі лямпачкі і патрэскаліся шпалеры і бог ягоны больш яго ня гугліў але ў сераду прыйшоў ліст ён падумаў што гэта позва з РАЎС а там дзіцячымі крамзолямі было нашкрабана: цьвіце ліпа... і тады ён устаў і пайшоў і быў вечар і быў чацьвер і трэба было нешта рабіць і ён рабіў крокі крок за крокам і яму дужа гэта падабалася...

ЛУБІН

Sun, 21 Jun 2009 16:10:27 GMT

"Тат, а чым смоўж адрозьніваецца ад сьлімака? Калі выняць смаўжа з ракаўкі, дык ён стане сьлімак?"
~~(Сам сабе: ага, кожны робіцца сьлімаком, калі яго пазбаўляюць хаты...)~~
Мы крочым, балансуючы, па чыгуначных рэйках (добры сродак засяродзіцца, калі ты губляеш жыцьцёвую раўнавагу, але цяпер рэйкі ператвараюцца ў вясёлы спосаб камунікацыі). Цягнем адзін да аднога рукі й сьмяемся ("Тат, у цябе рукі кароткія...!). Я нешта кажу пра малюскаў. Шпалы-шпалы... Збочваем у сіняе ад лубіна поле. Лес, прыцішаны і вільготны. Зязюля прапануе згуляць у хованкі. Дым ад вогнішча. Смакуем запечаную ў вугольлях бульбу. Ева з галавой хаваецца ў папараці: "Усё ж я знайду яе!" - "Але яна зацьвітае ў поўнач..." - "Хіба мы не дачакаемся?.."
Вяртаемся з цэлым ахапкам лубіна - кветак сінявокіх ваўкоў...
Ева засынае, падклаўшы пад сваю гарачую шчаку маю далонь. Як заўсёды.
Па нашых рэйках грукоча марудны цеплавоз. Вуська паварочваецца да мяне тварам: "А помніш, тата..." - і ўсьміхаецца ў сваім лубінавым сьне.
Заўтра, калі адвязу дачку да маці, я, адзін, зноў стану на гэтыя рэйкі. Каб не страціць раўнавагі. І не ператварыцца ў сьлімака.
Лубін, дарэчы, вельмі хутка вяне...

БУДЗЬ У РАДАСЬЦІ, ШКОДНІЦА! :)

Sun, 21 Jun 2009 15:05:41 GMT

Даражэнькай m_shkodnica зычу новых эмоцыяў і сьвежых радзімак :) Будзь здаровенькай!