ТОЛЬКІ НЯЗГРАБНЫ МІНАК...(с)

КЛЁЦКАМІ ПА ЦЕМРЫ

2009-12-07T06:52:56Z

Вячэраў учора клёцкамі! З душамі, вядома. Вялізны дзякуй табе, Ір :) Гэта было шыкоўна. З клёцкамі ў галаве адужым і панядзелак...

ЗЫ: Гэта праўда, што на Міншчыне клёцкі маленькія ды без душ? ;)

ШЭРАНЬ

2009-12-06T11:34:39Z

Сонца халоднае, як мятны ледзянец. Сьнежань яго пракоўтвае нават не дасмактаўшы да канца. Пакідае прысмак трывогі на губах назіральніка за вакном. Гэты чалавек пасьпявае заўважыць толькі шэрань на дахах...
І захлынаецца цемрай.

ЗІМцер

2009-12-04T15:31:35Z

Усё, зіма пануе. Калі не фізычна, дык у нашых галовах. Бо ўвосень мне ніколі не дасылаюць паведамленьняў з абдуркаваным зваротам ЗІМцер...
Усім добра адпачыць на выходных. :)

неЭПІТАФІЯ

2009-12-04T10:31:37Z

Самлеў ад сумленьня...

РУБЛЕЎСКІ

2009-12-04T08:05:20Z

Сяргей Рублеўскі на віцебскай прэзентацыі сваёй кніжкі "'Ў, тое, што мы скарацілі":
"Любіцца - самы галоўны занятак чалавека на зямлі..."
"Любая асалода заўжды непаўторная..."
"Сапраўдную кніжку цяжка напісаць..."
"Я не магу не пісаць. Калі не пішу - мяне бесы круцяць..."
"Ёсьць мовы, каторыя паміраюць. Мяне цікавіць экзыстэнцыя паміраньня..."
"А пісаць трэба рукой..."
"Калі па вялікаму рахунку - дык я не задаволены кнігай. Няма адчуваньня шчасьця за тэкст. Цяпер гэта проста падзея..."
"Пісьменьнік павінен жыць доўга..."
"Калі б я меў выбар: плысьці за шчупакамі са сьпінігам ці пісаць? - я выбраў бы шчупакоў. Пісаньне ўсё ж не вельмі натуральны для чалавека занятак..."

ПРА ЛЮБОф ;)

2009-12-03T13:05:21Z

"Які ты працаўнік - такі ты і ~~ёбар~~ каханак", - любіў паўтараць мой былы бос, натхняючы нас на працоўныя подзьвігі. Ён лічыў, што да любімай працы трэба падыходзіць з эрэкцыяй, з гарачым жаданьнем апладніць усё, да чаго датыкаесься.
Але ён не ўлічваў таго, што праца тая для большасьці з нас была зусім не любімай (і нават для многіх ненавіснай), як абрыдлая штодзёнными дакорамі палюбоўніца... І мы рабілі ўсё, каб унікнуць пяшчотных зь ёй збліжэньняў . Кажучы па-народнаму - не стаяла, і ўсё тут.
Але пасыл слушны.
Я люблю людзей "з эрэкцыяй". У іхным стаўленьні і да справы і да жыцьця... І наадварот. Імпатэнты - яны і ў справе імпатэнты...

НАШЫ ТЫЛЫ

2009-12-02T13:27:22Z

Фасад. Від з вуліцы Цітова. Што за будынак - ня ведаю.

А вось так ён выглядае са двара.

ХАКЕІЗМ

2009-12-01T22:01:09Z

А. Косінец лічыць, што ў Віцебскай вобласьці бракуе спартовых комплексаў...

А прытулак для безнадзорных жывёлаў будуюць з 2001 года...

ПА ДЗЬВІНЕ

2009-12-01T21:40:25Z

Не люблю рэкі, закутыя ў набярэжныя. Люблю сваю дзікую Дзьвіну.
Але ў нас абвешчана сьвяшчэнная вайна ўсяму натуральнаму. Дзеля чаго? Дзеля таго, каб даць "віцяблянам новую забаўку". Хай лепей на цеплаходах катаюцца. Ад аднаго маста да другога. Атракцыён.
У таварыша Косінца нейкая хвароба на ўпарадкаваньне. І нейкае фанатычнае жаданьне зрабіць зь Віцебска "сталіцу". Культурная не атрымалася, дык хай будзе "паўночная". Ну якая тут сталіца? Ціхі правінцыйны гарадок. Даволі ўтульны. Трошкі дзікаваты. У тым яго і чароўнасьць. Дзьвіну не ўпарадкуеш...

ЗА 7 ХВІЛІН ДА ЗІМЫ...

2009-11-30T21:53:18Z

Ня піць зь незнаёмцамі, не кахацца зь незнаёмкамі, не рабіць лішніх рухаў, высыпацца, купіць цёплыя шкарпэткі, любіць тое, што у цябе ўжо ёсьць... Выжывем.

СПАКУСА

2009-11-29T21:09:58Z

Арні хацелася хаця б раз у год абавязкова пабываць у Куліны, каб... уволю намаўчацца. Ён шмат часу бавіў сам-насам - у дарозе, на балоце, але ж усё гэта ня тое. Маўчаньне толькі тады існае, калі ёсьць спакуса яго парушыць (с). Сяргей Рублеўскі ("Арні і Берк").

ЗЫ: Тычыцца гэта ня толькі маўчаньня. Але і вернасьці, напрыклад. Універсальны такі закон.

УРОК БЕЛАРУСКАЙ :)

2009-11-29T18:17:03Z

- Калі кабета - "сталая замужняя жанчына" - дык сталы жанаты мужчына - кабЕль?.. - хітра пасьміхаецца прыгожанькая кабетка, гартаючы тлумачальны слоўнік белмовы...

ПАЛЮ ;)

2009-11-26T10:04:35Z

Усе мае перакуры робяцца толькі дзеля стварэньня ўражаньня дыскрэтнасьці жыцьця. Бо неперарыўнасьць існаваньня я не маю мазгоў ўсьвядоміць. А так: калі палю - паміраю для сьвету. Прасьцейшы спосаб адсутнасьці. Мо тады і мае рацыю мінздароўя, кажучы пра шкоду паленьня?..

ЛАГАПЕДЫ

2009-11-25T09:03:22Z

Спадарства, мо хто распавядзе, як працуюць з дзеткамі ва ўмовах дзьвюхмоўя нашыя лагапеды. Цікава, ці выпраўляюць яны беларускае фрыкатыўнае "г" на выбухное, ці спрабуюць зьмякчыць цьвёрдае "ч" і г.д. Мо ў каго ё досьвед? Ці існуе праблема? А можа, у каго ёсьць знаёмыя лагапеды ў Віцебску?

ЗЫ: я жывы. проста ўсё, што адбываецца ў прабелах між словамі - неапісальна і мае заставацца прабелам :)

ПАД АБЛОКАМІ :)

2009-09-05T05:58:02Z

прачнуўся бяз дай прычыны. ад нязмушанай думкі ў сьне: сёньня субота. ад думкі, што вібравала на мяжы рэала, дзе падаў дождж, прасякнуты водарам і пахмурнасьцю лесу... гані далей! - люта махаў сваімі сьцяжкамі станцыйны наглядчык на другарадным паўстанку. але машыніст з сухімі ад бессані вачыма ўжо ціснуў на ўсе тармазы. а потым так падрабязна разглядаў мокрыя сосны на пагорку, што пацяклі сьлёзы, бо ён узгадаў, як шмат гадоў таму ўпершыню прыціскаў да шурпатага сасновага ствала сваю аднакласьніцу з птушынымі вачыма, якая зусім нечакана згадзілася тады пайсьці па грыбы... і ў той жа момант жанчына, што даглядала свае птушыныя сны ў цёплым ложку, уздрыгнула ўсім целам і расплюшчыла вочы, бо ў яе сон увайшла трывога. мы бачым, як яна падыходзіць да вакна, сонным рухам прыбірае пасмачку з ілба, якая замінае разгледзець гэты досьвітак ва ўсіх дробязях. што ёй да таго, што ейны муж, начальнік вялікай чыгуначнай станцыі ў вялікім горадзе, у гэты момант вар'яцее ад злосьці, абрывае тэлефоны, рыкае на дзяжурных, бясконца паліць і лупіць даланёй па лысіне - бо ўсе графікі парушаны, бо сувязь з пасажырскім, які павінен быў прыбыць на вялікую станцыю паўгадзіны таму, страчаная. бо трэба зноў шукаць стрэлачнікаў, а потым апраўдвацца перад найвышэйшым начальствам, што ён не вінаваты, што гэта нейкая містыка, што ў яго сям'я... а ў гэты самы час у сама апошнім вагоне прачынаецца і глядзіць у вакенца дзяўчынка з аблавухім зайцам на каленях. "Тат, тат! Глядзі!" і ад гэтага воклічу абуджаецца ўвесь вагон, увесь гэны зачараваны цягнік, увесь заспаны сьвет. І мы - пабочныя назіральнікі - заўважаем, як сон пасажыраў умомант зьмяняецца трывогай, страхам і нават панікай, бо цягнік ляціць пад самымі аблокамі - над соснамі, станцыямі, усім сьветам. і толькі дзіця сьмяецца і радасна тузае за рукаў свайго тату, які, нарэшце ачомаўшыся, прыабдымае гарэзу і з асалодай намацоўвае ў сваёй галаве адзіна правільную думку: добра, што сёньня субота. а потым - глядзіць у вакно...

НА "КАМЧАТЦЫ"

2009-09-04T09:16:35Z

Мая малая ў 1"Б" - 17 дзяўчынак на 7 хлапчукоў. Паглядзеў: адна з самых даўгалыгіх. Таму патрапіла на апошнюю парту. Ня ведаю, ці добра гэта. Ужо на другі дзень атрымала заўвагу ад настаўніцы. "Я пасьля цэлы урок сядзела склаўшы рукі, каб Эмілія Віктараўна заразумела, што я ўжо выправілася" - тлумачыць мне. А ў мяне нейкі страх. Не хачу, каб школа зрабіла з маёй любімай і жывой гарэзы паслухмяную зомбі. На наступны дзень настаўніца: "Ну, Ева, не зусім такая, як у першы дзень. Аказалася - з запалам..." "Гэта добра," - адказаў як мага цьвёрда.
А вы сядзелі калі-небудзь на камчатцы? І калі так - чым займаліся на нялюбых уроках? :)

ДВАЙНІКІ

2009-09-03T08:48:55Z

Калісьці, калі цемра ў маёй спальні была пачварным цмокам і мне штоноч даводзілася яго забіваць, каб заснуць у зьнямозе на мокрай падушцы, я падумаў... У сьвеце безьліч людзей (так аднойчы сказаў тата). Няўжо ж зараз, у гэтае самае ймгненьне, ніхто ня робіць тое ж самае, што і я? Такія ж дакладна рухі, такія ж думкі, словы, такі ж бліскучы грузавік стаіць у кагось пад ложкам... А прачынаючыся - няўжо ніхто не шлёпае басанож на кухню, каб чмокнуць у цёплую мамчыну шчаку і ўдыхнуць чароўны пах дранікаў з хрусьцікам?.. Ды ня можа такога быць, каб такога не было!..
Наўрад ці, сказаў бацька. Як вядро сьцюдзёнай вады на галаву выліў. Я быў расчараваны... Але. Зараз я сяджу за кампом, перада мной белы кубак (зь сінім лагатыпам Winston) з напаўастылай кавай, зьлева зялёная запальнічка, стол зацярушаны попелам, шпалеры пясочнага колеру, чорны тэлефон, сіняя канапа за сьпінай, я думаю аб тым, аб чым можаце думаць вы... Праз 10 хвілін я бразну ключамі і выйду з кватэры (у зьвязцы сем ключоў), сяду ў жоўты аўтобус, разгарну газету і перад тым, як прабегчы загалоўкі, падумаю: няўжо ніхто ў гэтае саме імгненьне... Ды ня можа такога быць! Суцешце мяне... :)

ВЕСЬНІ. ВЕРАСЕНЬ.

2009-08-30T21:15:20Z

твае рукі пахнуць апенькамі
і (сказала ты) вернасьцю
і праз гэта
ў маёй галаве
здох апошні прусак
але там жа
на самым відным месцы
вырас вялізны мухамор
і ты з разьбегу
шпыляеш яго мокрым ботам
вельмі рашуча

у мой воўчы лес
вярнуўся верасень

ЗАГНАЎСЯ

2009-08-28T11:54:52Z

Думаў, што назаўсёды ўжо пазбыўся такіх во загонаў, ня хлопчык ужо. Дзе там!?. Учора даведаўся, што яна зарабляе ці не ўдвая больш за мяне. І мяне адразу прыбіла да зямлі. Комплекс Гошы-Баталава з славутага "Масква слязам ня верыць" сядзеў, апынаецца, недзе глыбока, але - напагатове. І дачакаўся. Хацелася набухацца (Мяньшоў вельмі праўдзіва ў стужцы адаслаў Гошу ў алькагольнае выгнаньне...). Ператрываў. Але на душы пагана. Што параіце?

АБАгульнём

2009-08-23T15:47:25Z

Дарасьці да праўды, дайсьці да ~~ручкі~~ мовы, дасьпець да думкі. Да~~паўзьці~~... а як - да каханьня???
Дагуляцца. Цалкам сур'ёзна. Бо да таго як - усё толькі гульні розуму, сэрца, слоў і эга. Цалкам сур'ёзна - толькі пасьля таго як. Але калі ўжо зусім-зусім усур'ёз, дык да любові - аніяк. Няма шляхоў, акрамя ўнутранай гатоўнасьці, напятасьці. А звонку - толькі выпадковасьць супадзеньня. http://z-dyht.livejournal.com/58028.html І каб супала - неабходна гульня... :)

СУ-ПАДЗЕНЬНЕ

2009-08-21T18:56:20Z

каханьне - гэта перадусім СУ-ПАДЗЕНЬНЕ (пагоркаў і лагчынаў, дадала мая іранічная сяброўка)

ПАМІЖ-2

2009-08-21T13:19:19Z

паміж сэрцам і сэрцам -
сонца
і праз сонца
цягнуцца да сэрцаў цягнікі

пытаньне для настаяшчых мачо: а шо б вы выбралі сёньня: сэкс ці бокс? ;)

ГОЛКА

2009-08-16T11:04:08Z

...а душа прымае толькі тонкае...

ЧЭЛЯС ПАД СЭРЦАМ

2009-08-13T09:22:13Z

Красуня-брунэтка з выдатнымі формамі, ад якой мурашкі ў тваім целе бягуць проста пад пах, а тараканы ў галаве чыняць сабе сьмерць. І раптам аб'ект заглядзеньня і хаценьня пачынае крычаць на 5-6-гадовага хлопчыка, магчыма сына. Крычыць люта, торгаючы мальца за каўнер. І ўсё: куды падзелася мая пажада, хоць і похаць? І значыцца, усё ж такі мой член і маё сэрца маюць нейкую дамову аб супрацоўніцтве?.. І гэта суцяшае. :)

АД-МОВЫ

2009-08-12T11:59:12Z

- Ну, трэба так жыць, каб яны, людзі, не адчувалі сябе няёмка, кажучы табе "не" альбо "так". Каб пры гэтым не апускалі вочы дадолу. Каб адчувалі, што, адмаўляючы табе, яны не адмаўляюць цябе. Трэба быць такім, каб ім, людзям, хацелася глядзець табе ў вочы. Каб яны не гублялі сябе, дакранаючыся да твайго пляча ці дакранаючыся да тваіх вуснаў... (каму я мог гэта гаварыць?)

Ці часта вам адмаўляюць? :)