z_dyht

прачнуўся бяз дай прычыны. ад нязмушанай думкі ў сьне: сёньня субота. ад думкі, што вібравала на мяжы рэала, дзе падаў дождж, прасякнуты водарам і пахмурнасьцю лесу... ( гані далей! )

Мая малая ў 1"Б" - 17 дзяўчынак на 7 хлапчукоў. Паглядзеў: адна з самых даўгалыгіх. Таму патрапіла на апошнюю парту. Ня ведаю, ці добра гэта. Ужо на другі дзень атрымала заўвагу ад настаўніцы. "Я пасьля цэлы урок сядзела склаўшы рукі, каб Эмілія Віктараўна заразумела, што я ўжо выправілася" - тлумачыць мне. А ў мяне нейкі страх. Не хачу, каб школа зрабіла з маёй любімай і жывой гарэзы паслухмяную зомбі. На наступны дзень настаўніца: "Ну, Ева, не зусім такая, як у першы дзень. Аказалася - з запалам..." "Гэта добра," - адказаў як мага цьвёрда.
А вы сядзелі калі-небудзь на камчатцы? І калі так - чым займаліся на нялюбых уроках? :)

Калісьці, калі цемра ў маёй спальні была пачварным цмокам і мне штоноч даводзілася яго забіваць, каб заснуць у зьнямозе на мокрай падушцы, я падумаў... ( ВОСЬ АБ ЧЫМ... )

твае рукі пахнуць апенькамі
( І СКАЗАЛА ТЫ... )

Думаў, што назаўсёды ўжо пазбыўся  такіх во загонаў, ня хлопчык ужо. Дзе там!?. Учора даведаўся, што яна зарабляе ці не ўдвая больш за мяне. І мяне адразу прыбіла да зямлі. Комплекс Гошы-Баталава з славутага "Масква слязам ня верыць" сядзеў, апынаецца, недзе глыбока, але -  напагатове. І дачакаўся. Хацелася набухацца (Мяньшоў вельмі праўдзіва ў стужцы адаслаў Гошу ў алькагольнае выгнаньне...). Ператрываў. Але на душы пагана. Што параіце?

Дарасьці да праўды, дайсьці да ручкі мовы, дасьпець да думкі. Дапаўзьці... а як - да каханьня???
( МОЙ ВАРЫЯНТ )

каханьне - гэта перадусім СУ-ПАДЗЕНЬНЕ (пагоркаў і лагчынаў, дадала мая іранічная сяброўка)

паміж сэрцам і сэрцам -
сонца
і праз сонца
цягнуцца да сэрцаў цягнікі

пытаньне для настаяшчых мачо: а шо б вы выбралі сёньня: сэкс ці бокс? ;)

...а душа прымае толькі тонкае...

Красуня-брунэтка з выдатнымі формамі, ад якой мурашкі ў тваім целе бягуць проста пад пах, а тараканы ў галаве чыняць сабе сьмерць. І раптам аб'ект заглядзеньня і хаценьня пачынае крычаць на 5-6-гадовага хлопчыка, магчыма сына. Крычыць люта, торгаючы мальца за каўнер. І ўсё: куды падзелася мая пажада, хоць і похаць? І значыцца, усё ж такі мой член і маё сэрца маюць нейкую дамову аб супрацоўніцтве?.. І гэта суцяшае.  :)

- Ну, трэба так жыць, каб яны, людзі, не адчувалі сябе няёмка, кажучы табе "не" альбо "так". Каб пры гэтым не апускалі вочы дадолу. Каб адчувалі, што, адмаўляючы табе, яны не адмаўляюць цябе. Трэба быць такім, каб ім, людзям, хацелася глядзець табе ў вочы. Каб яны не гублялі сябе, дакранаючыся да твайго пляча ці дакранаючыся да тваіх вуснаў... (каму я мог гэта гаварыць?)

Ці часта вам адмаўляюць? :)

Мастацкі твор кажа вам, кім ёсьць вы (с)

Займаючыся каханьнем з жанчынай, ты бярэш рэванш за свае колішнія паразы (с)

Прыгожую жанчыну немагчыма убачыць. Убачыць патаемнае за выдатнай абалонкай перашкаджае бар'ер прыгажосьці... (с)

Кожны раман набывае новы сэнс праз 10 гадоў (с)

Старасьць не для хлюпікаў (с)

Прыгожы фільм па раману Філіпа Рота ("The Dying Animal"). Раней я яго не глядзеў. З Пенелопай - узорам  "высакароднае строгасьці". :) Шчыра, але нанач дарма паглядзеў. Палю. Закранула, халера...

Бываюць перыяды, калі ты можаш існаваць толькі як назіральнік. Пабочная рэч, датычная жыцьцю. Ты гадзінамі сядзіш у кавярні перад астылай гарбатай і глядзіш паўз жанчыну ў белым з падручнікам правілаў дарожнага руху на каленях. Яна зводзіць і разводзіць насы басаножак, светлыя пасмачки спадаюць на ейныя лоб і на вочы. Гэта вобраз, і ты яго не выбіраў. Але запомніў. Гэта гісторыя. Ты можаш павярнуць галаву ўправа і назіраць за мінакамі. Сярод іх могуць быць твае знаёмыя, сярод іх можа выпадкова апынуцца той, хто баіцца пераходзіць вуліцы па нерэгуляваных пераходах і сьпіць выключна з уключаным радыё. Але гэта няважна, ці знаёмыя яны табе. Важна тое, што ты раптам усьведамляеш, ЯК яны жывуць. Як гэта ўсё правільна, нават калі падаецца абсурдным. І гэтае ўсьведамленьне змушае цябе рухацца, ты спрабуеш устаць, але ня можаш, спрабуеш паварухнуць рукой, але толькі пераводзіш погляд уніз - на запясьці сядзіць багоўка. На тваёй цёплай (а яна цёплая) руцэ сядзіць маленькая багоўка. Жанчына адрывае вочы ад падручніка і глядзіць на цябе. Ты адчуваеш гэта...
А ўвечары патэліла Л., якой я ніколі не казаў, што яна падобная да Джаваны Меццаджорны: "Зьміцер, я ня ведаю што са мной, але мне хочацца плакаць..."

Сёньня ў Віцебску Някляеў. Еўрапейскі клюб, 18.30.

ЗМЯІНЫ БОГ
Усё, што ёсць - ёсць назва. Ёсць палова
Таго, што ёсць…
У цэлае не сшыць
Змяю - і рух - і рукі змеялова -
І шып, які шыпіць...

(са зборніку "Так")

на маю фрэндстужку села муха. падводжу да яе курсор, шчоўкаю мышкай, раблю пракурутку - аніякай рэакцыі. лапкамі пацірае, гадзючка. што рабіць параеце?

рэальнасьць - гэта нашы мухі.

зы: абседзела на экране месца, дзе быў пост ад навадворскай (концепціі обшчэственай безопасності).

Лінула нібы зь лейкі. Дождж такі густы, але без нянавісьці. Учорашняя (уначы) навальніца закранула адно крылом. Чытаў Федарэнку. Праз расчыненае вакно панабівалася усякіх вусякаў. Самыя далікатныя - начніцы, розных калібраў і колераў. Там-сям паабселі па сьценах і зьнерухомелі. Вось чаму я зайздрошчу і чаму яны могуць мяне навучыць! Нерухомасьці складзеных крылцаў. Проста замерці ў неспрыяльныя часіны, калі ўжо памерці нам (па-чалавечы так) даецца толькі адзін раз. Але... выпраўляюся на працу. Марная марнасьць. А федарэнкаўскія "Нічые" падаліся незавершанымі. Уражаньне неразьвязанасьці. Разгон даў добры, і хацелася бегчы, а бегчы няма куды...

Можна спаць спакойна - "славянка адпрашчалася".
Выбраныя уражаньні гасьцей "культурнай сталіцы":
Город встретил утренней прохладой, чистотой, «васильками» и многоэтажной гостиницей «Ветрясь»  ( teatr_uz_adm )

Кто-то немного подзабыл, что Витебск находится не в России.... (popugaichik )

пить газировку после того, как в нее сунулось штук пять ментовских носов немного стремно.
Впрочем, я-то через пять дней уеду, а белорусы там постоянно живут. Вот же бедолаги. (aldjami )

люблю белоруссию) люди там принципиально отличаются от русских провинциалов.
белоруссия возможно одна большая и далёкая провинция по сравнению с нашими мегаполисами, но люди там... (t1mmyg )
</div>

між надзеяй і дзеяй
паміж рэхам і брэхам
паміж рухам і скрухай
паміж думкай і дуркай
між маўчаньнем - мычаньнем
ЛІПЕЮ

А пайшлі ў кіно!
Хочацца сядзець у цёмнай залі поплеч зь незнаёмай жанчынай і ні аб чым ня думаць ці, калі думаць, дык толькі аб тым, аб чым думаецца поплеч зь незнаёмай жанчынай у цёмнай залі.
Можна і не ў апошнія шэрагі. Бяз розьніцы - якая фільма
Я часта засынаю ў кінатэатрах, так што незнаёмкі не рызыкуюць, што я распушчу свае распусныя рукі. Мне важна, як мне сьпіцца побач з вамі.
А вы, калі вас не закосіць кінасюжэт, можаце прыслухацца, як я дыхаю, падгледзець, у які бок хіліцца мая галава, як я раблюся бездапаможным, як мне прыемна зараз ня думаць побач з незнаёмай жанчынай...
Магчыма, вы не вытрымаеце і зьбяжыце з паловы стужкі, а я прачнуся індзейцам-кілерам Мікі Руркам, расчуленым да сьлёз, і дацягну да тытраў. А потым выйду ў ліпеньскі вечар і прыпалю.
Пайшлі? ;)

Суцешыць мяне могуць толькі сэкс ды тэкст, бо, у прынцыпе, чыняцца яны па адным і тым жа законе. У добра зладжаны тэкст уваходзіш як у жанчыну. І наадварот, кожная жанчына - зьмяя тэкст. Часьцей - бессюжэтная плынь сьвядомасьці. Але ня ў тым справа. У працэсе ён парадкуецца, наладжваецца. І крытэр якасьці для мяне - і для таго і для другога - глыбіня. Пішу, блін, з цалкам сур'ёзным выглядам. Але зараз разрагачуся. Прыдурак, які завалены адно кнігамі... )))