z_dyht

Лінула нібы зь лейкі. Дождж такі густы, але без нянавісьці. Учорашняя (уначы) навальніца закранула адно крылом. Чытаў Федарэнку. Праз расчыненае вакно панабівалася усякіх вусякаў. Самыя далікатныя - начніцы, розных калібраў і колераў. Там-сям паабселі па сьценах і зьнерухомелі. Вось чаму я зайздрошчу і чаму яны могуць мяне навучыць! Нерухомасьці складзеных крылцаў. Проста замерці ў неспрыяльныя часіны, калі ўжо памерці нам (па-чалавечы так) даецца толькі адзін раз. Але... выпраўляюся на працу. Марная марнасьць. А федарэнкаўскія "Нічые" падаліся незавершанымі. Уражаньне неразьвязанасьці. Разгон даў добры, і хацелася бегчы, а бегчы няма куды...

Можна спаць спакойна - "славянка адпрашчалася".
Выбраныя уражаньні гасьцей "культурнай сталіцы":
Город встретил утренней прохладой, чистотой, «васильками» и многоэтажной гостиницей «Ветрясь»  ( teatr_uz_adm )

Кто-то немного подзабыл, что Витебск находится не в России.... (popugaichik )

пить газировку после того, как в нее сунулось штук пять ментовских носов немного стремно.
Впрочем, я-то через пять дней уеду, а белорусы там постоянно живут. Вот же бедолаги. (aldjami )

люблю белоруссию) люди там принципиально отличаются от русских провинциалов.
белоруссия возможно одна большая и далёкая провинция по сравнению с нашими мегаполисами, но люди там... (t1mmyg )
</div>

між надзеяй і дзеяй
паміж рэхам і брэхам
паміж рухам і скрухай
паміж думкай і дуркай
між маўчаньнем - мычаньнем
ЛІПЕЮ

А пайшлі ў кіно!
Хочацца сядзець у цёмнай залі поплеч зь незнаёмай жанчынай і ні аб чым ня думаць ці, калі думаць, дык толькі аб тым, аб чым думаецца поплеч зь незнаёмай жанчынай у цёмнай залі.
Можна і не ў апошнія шэрагі. Бяз розьніцы - якая фільма
Я часта засынаю ў кінатэатрах, так што незнаёмкі не рызыкуюць, што я распушчу свае распусныя рукі. Мне важна, як мне сьпіцца побач з вамі.
А вы, калі вас не закосіць кінасюжэт, можаце прыслухацца, як я дыхаю, падгледзець, у які бок хіліцца мая галава, як я раблюся бездапаможным, як мне прыемна зараз ня думаць побач з незнаёмай жанчынай...
Магчыма, вы не вытрымаеце і зьбяжыце з паловы стужкі, а я прачнуся індзейцам-кілерам Мікі Руркам, расчуленым да сьлёз, і дацягну да тытраў. А потым выйду ў ліпеньскі вечар і прыпалю.
Пайшлі? ;)

Суцешыць мяне могуць толькі сэкс ды тэкст, бо, у прынцыпе, чыняцца яны па адным і тым жа законе. У добра зладжаны тэкст уваходзіш як у жанчыну. І наадварот, кожная жанчына - зьмяя тэкст. Часьцей - бессюжэтная плынь сьвядомасьці. Але ня ў тым справа. У працэсе ён парадкуецца, наладжваецца. І крытэр якасьці для мяне - і для таго і для другога - глыбіня. Пішу, блін, з цалкам сур'ёзным выглядам. Але зараз разрагачуся. Прыдурак, які завалены адно кнігамі... )))

было сорамна карыстацца словамі і было моташна карыстацца целам было так сорамна і моташна
што праз гэта ў пакоі перагарэлі лямпачкі і патрэскаліся шпалеры і бог ягоны больш яго ня гугліў але ў сераду прыйшоў ліст ён падумаў што гэта позва з РАЎС а там дзіцячымі крамзолямі было нашкрабана: цьвіце ліпа... і тады ён устаў і пайшоў і быў вечар і быў чацьвер і трэба было нешта рабіць і ён рабіў крокі крок за крокам і яму дужа гэта падабалася...

"Тат, а чым смоўж адрозьніваецца ад сьлімака? Калі выняць смаўжа з ракаўкі, дык ён стане сьлімак?"
(Сам сабе: ага, кожны робіцца сьлімаком, калі яго пазбаўляюць хаты...)
Мы крочым, балансуючы, па чыгуначных рэйках (добры сродак засяродзіцца, калі ты губляеш жыцьцёвую раўнавагу, але цяпер рэйкі ператвараюцца ў вясёлы спосаб камунікацыі). Цягнем адзін да аднога рукі й сьмяемся ("Тат, у цябе рукі кароткія...!). Я нешта кажу пра малюскаў. Шпалы-шпалы... Збочваем у сіняе ад лубіна поле. Лес, прыцішаны і вільготны. Зязюля прапануе згуляць у хованкі. Дым ад вогнішча. Смакуем запечаную ў вугольлях бульбу. Ева з галавой хаваецца ў папараці: "Усё ж я знайду яе!" - "Але яна зацьвітае ў поўнач..." - "Хіба мы не дачакаемся?.."
Вяртаемся з цэлым ахапкам лубіна - кветак сінявокіх ваўкоў...
Ева засынае, падклаўшы пад сваю гарачую шчаку маю далонь. Як заўсёды. 
Па нашых рэйках грукоча марудны цеплавоз. Вуська паварочваецца да мяне тварам: "А помніш, тата..." - і ўсьміхаецца ў сваім лубінавым сьне.
Заўтра, калі адвязу дачку да маці, я, адзін, зноў стану на гэтыя рэйкі. Каб не страціць раўнавагі. І не ператварыцца ў сьлімака.
Лубін, дарэчы,  вельмі хутка вяне...

Даражэнькай m_shkodnica зычу новых эмоцыяў і сьвежых радзімак :) Будзь здаровенькай!

Мне млосна, бо я чую:
1.    “Нет, у меня савсем нету врэмені, стока дзел, стока дзел...”
2.    “Божа, быстрэй бы на мора...”
3.    “Я так хачу жыць в Піцеры, там...”
4.    “А вы разві ні знаіце, што курыць врэдна...”
О як я хачу ведаць, хто першы з двуногіх вынайшаў цыгарэты! Я хачу, каб яму тут, у гэтым горадзе, паставілі сьціплы помнічак з колцамі дыму (замест німбу), з дапамогай якога я зараз адгароджываюся ад усёй пошласьці сьвету, а не бягу ў прыбіральню, каб па-геройску званітаваць...
Мне – ня шкодзіць, адказваю.
І зацягваюся аж да самых пятак. Танным тытунём, трэба сказаць..
5. “Ой, а завтра міня прыгласілі на шашлыкі...”

Тупыя, атрутныя думкі аб безграшоўі.
Іронія, агу!!!
Сьвяты Францішак вуснамі Мікі Рурка з экрана: "Беднасьць забяспечвае свабоду..." ("Францыск", 1989)
Будзем вучыцца ў камянёў.
І - марш спаць!

Досі ўжо еньчыць! Калі завезьці ў айчынныя крамы крыху алькагалізаванага малака, дык абыдземся і ўнутранымі рэсурсамі.
На ўсялякі выпадак - рэцэпт ад братоў Коэнаў і "Вялікага Лябоўскага": кактэйль WHITE RUSSIAN - 2 часткі гарэлкі, 1 ч.  кававага лікёру і 1 ч. вяршкоў. Плюс марыхуЯна, зразумела;). Замест вяршкоў - сырадой, а лікёрам лепш проста запіваць. Зрэшты, учора беларуска-малдаўскі каньяк заядалі дзеравенскай сьмятанай (мой шэф увесь вечар каламбурыў і называў гэта сьметаньякам). Прэлесьць!!!

Такі распавяду.
Я сяджу ў маршрутцы і думаю аб тым, аб чым думаць мне прыкра. Каб адчапіцца ад навязьлівых думак, пераводжу цела ў рэжым назірання. Насупраць (месца №7) - жаночыя ахайныя каленкі, абцягнутыя джынсой. Ацэньваю колер джынсаў (цёплы блакіт чэрвеньскага золку) і вырашаю, што перада мной мае сядзець брунэтка, але спраўдзіць не пасьпяваю, бо адчуваю, што прамень майго позірку хтосьці настойліва выгінае ўверх. Я ўздымаю галаву і акуратненька прыладжваю свой позірк датычна ейных цёплых праменьчыкаў. Мы глядзім адзін адному ў вочы, і я дзіўлюся, што яна насамрэч не брунэтка. Яна адсылае мне нейкіх мурашоў і выслізгвае з патоку, каб зірнуць на свае калені, туды, дзе толькі што блукала мая патаемная выведка, а потым зноў вяртаецца ў яшчэ не астылую плыню. Яна глядзіць на мяне крыху дольш, чым прынята глядзець на суседа ў гарадскіх маршрутках. Яшчэ крыху, і мы б пачалі абменьвацца думкамі па гэтаму нябачнаму дроту ды вязаць на ім вузельчыкі. Яшчэ б крыху, і я б падумаў, што мы ўжо заварваем кашу. Але ў той жа момант нешта халоднае і вострае перасякае гэты двухбаковы трафік.... ( ЯШЧЭ 1800 ЗНАКАЎ, ПАРДОН:) )

Начная фотасэсія ўдалася. Божанька так шчоўкаў фотапаратам, што зьвінела ўвушшу. Добра, што на вокнах не было фіранак - цяпер у электронным варыянце бліскавіцы я буду пасьміхацца Яму з канапы, засланай у сіне-жоўтае.
За вокнамі пачынаўся чарговы патоп. У нейкі момант я паспрабаваў уявіць сябе Ноем, але потым перадумаў, бо побач не было жанчыны, а значыцца, ніякай карысьці чалавецтву я б не прынёс...
Калі б я не перадумаў і прачнуўся б сёньня ў каўчэгу старым і падпітым Ноем, дык гэта быў бы канец гісторыі, бо  побач са мной на падушцы сушыў и наладжваў свае крылцы толькі адзін чорны чмель, увесь прасякнуты начной смалой упярэмешку з сонечным мёдам. Таксама без пары.
Я дапамагаю яму ўзляцець у вогкае паветра - ён з удзячнасьцю падгуджвае мне і зьлятае, каб працягнуць сваю чмяліную гісторыю, густую, як бурштынавая смала.
Зранку зусім ня хочацца быць Ноем. Хіба што сьвятым Францішкам. Каб ліставацца з ластаўкамі і чмуціць з чмялямі...

Наляскаў у вардзе: "беларуская аЛукацыя" (заміж, зразумела, аДукацыі).
І тут жа недзе, далёка-далёка, грымнула... )))
Спаць пайшоў.

У сераду зьдзейсьнілі разам з devochka_aliska  (фоткі пад катам - ейныя) марш-кідок на Вушаччыну, у быкаўскія мясьціны (Кублічы, Бычкі). Птушыны край. Старшыня сельсавету мае прозьвішча Ластаўка, а загадчыца Кубліцкай бібліятэкі - Валянціна Жаваранак. На пытаньне, ці шмат чытаюць, адказвае: "У нас дзеці збольшага чытаюць, але ўзімку - і людзі..." Птушыны край, кажу. "Так, паэтычны і... партызанскі", - дадае настаўніца белмовы мясцовай СэШэ. На коміне будынку сядзіць бусьліха з бацянятамі. А на падворку школы - задуменны і аблуплены хлапчына. Стары знаёмец...
( Далей тры ФОТЫ )

рэчыва чэрвеня
чэрвеня чэрава
дождж...

Чытаў паралельна "Сароку..." Бахарэвіча (па вечарох) і раман гішпанца Віла-Матаса "Такое во дзіўнае жыцьцё" (у маршрутках і чэргах). Паралельна. Але адзін адному аўтары часам падміргвалі, быццам выпадкова апынуўшыся на адным сядзеньні ў пьяным тралейбусе маёй галавы.
( НАПРЫКЛАД... )

агорнутая гуморам
неабдыманая
не агораная нікім
у твой гонар я шча памгалюся...

і пытаньне: хіба дзеўкі і ў такую макрэдзь вейкі сабе фарбуюць???  

Цяперака Віцебшчына  на кані ды пры Пагоні. Зайздрасна вам, суседзі? )))
Унесеныя зьмены і ў выяву гарадскога герба і сьцяга.
( ПАРАЎНАЙМА... )